साँचो प्रेमको विम्व मानिएको
ताजमहलको प्राङ्गणमा मुटु बिसाएर
हृदयको आँखाले हेरी
आफू पनि गहिरो मायाको उपासक भएको दावी गर्ने
तीव्र आकाङ्क्षा थियो जीवनभरिको
व्यग्र प्रतीक्षा थियो बर्सौँदेखिको ।

समयले जुराइदिएको मौका टिपेर
व्यवधानहरूका बार भत्काउँदै
एक अँगालो कौतुहल बोकी
मायाको मन्दिर मानिएको
त्यस विशाल मुगल स्मारकसम्म यसरी पुगेँ
मानौँ, यात्राभरि हावामै मात्र टेकेर पुगेँ ।

मेरा आँखा अप्रतिम सङ्गमरमरी चिहानमा लठ्ठिरहेकै बेला
धमिलिएको चट्टानी भित्तामा ठोक्किएर
भाग्दै आएको एक झोँक्का चीसो बतासले
जसै छोयो मेरो आत्मालाई,
मुमताजको आत्मा थर्थराउँदै मभित्र पसेर
ढक्ढक्यायो मेरो अन्तरलाई ।

कति फरक थियो होला
एउटा बादशाहकी बेगम भएकी मुमताज र
कुनै साधारण महिलामा ?

कहीँ कतै थिए होलान् र उनका पनि
अपूर्ण जीजिविषा र
अपूरा कामनाहरू ?

बाँचुन्जेल उनको भागमा
कति प्रहर पर्थ्यो होला
अरूहरूसँग बाँडिएर बाँकी रहेको
एउटा बादशाहको टुक्रिएको समयबाट ?

के बाँचिन् होला मुमताजले
आफूले चाहे जति सबै सपनाहरू?
हाँसिन् होला दिल खोलेर कुनै पल
शाहजहाँको साथमा ?

कि अस्ताएकी हुन् उनी पनि
एउटा हँसिलो पलको चाहनामा
एउटा आत्मीय साथको प्रतीक्षामा
र मनभित्रै थन्क्याएका असङ्ख्य अभावका चाङहरूमा ?

के मागेकी होलिन् र, उनले !
ज्यूँदो हुँदै प्राप्त हुन सक्ने
प्रेमका अनगिन्ति स्वरूपको साटो,
मरिसकेपछि देखाइएको मिथ्या प्रदर्शनको नमूना ?

एक झोँक्का चीसो बतास
मलाई छोएर जसै गयो
मानौँ, अर्को एउटा कथा भनेर गयो –
प्रेमको वास्तविकतामा अटाउन नसक्नुको ग्लानीले थिचेपछि
आफ्नो जीवनसँग प्रेमले जोडिएकी नारीलाई
सन्तान बनाउने उपकरण ठान्नुको सन्तापले पोलेपछि
आफूले माया गरेको दावी गरिएकी स्त्रीलाई
आफ्ना कामनाको छाया मात्र ठान्नुको पश्चातापले गलेपछि
आफ्नो मनमा मल्हम लगाउनका लागि
आफैँलाई थुनेर एकान्तमा
यसरी लुके एउटा शक्तिशाली बादशाह
जसरी लुकेका छन् इतिहासमा अनगिन्ति सत्य
र बनेका छन् अनेकौँ मीथहरू ।

वर्षदिनसम्म घोत्लिएर निरन्तर
दुनियाँको नजरमा प्रेमिल देखिने उपाय खोजिरहे शाहजहाँले
र
सङ्गमरमरको एउटा चिहान बनाइदिए
ठ्याक्कै आफ्नै मुटुजस्तै,
कठोर, चीसो र निर्जीव !