प्रत्येक स्वास्नीमानिस

असार २०८१

अगाथा अडुरो, केशव सिग्देल

तिमी भन्छौ—
मेरो हिँडाइ लोग्नेमानिसको जस्तो छ,
कोमलताविहीन हल्लिरहने पाखुराहरू
बिराली चालजस्तो लचकताबिनाको
मेरो हिँडाइमा कुनै आकर्षण छैन

तिमी भन्छौ—
वाइनको मादकता ब्युँताउने कामुक सङ्गीतले
या सुगन्धित धूप र हजारौँ बहानाले पनि
ठीक समयमा नाच्दैनन् मेरा नितम्बहरू

तिमी भन्छौ—
मेरा गालामा लज्जा असहज रूपले बस्छ
मेरा नङ्हरू सजाइएका छैनन् र कुनै त टोकेर खुँडो पारिएका छन्
त्यो गुलाबी रङ्ग मेरो हुनुपथ्र्यो,
तर मैले कालो छानेँ !

तिमी भन्छौ—
मेरा आँखाहरू लजालु छैनन्,
तिनीहरू बढी नै चम्किन्छन्,
रापिला रडहरूजस्ता
वर्जित आमन्त्रणले विथोलिरहन्छ

तर, के मैले हिँड्दाखेरिको त्वचा तिमीले लगाएका छौ ?
के विचारले मेरा पैतालाहरू चल्छन् भन्ने तिमीलाई थाहा छ ?
मेरा पाइतलामुनि स्प्रिङ्ग राखिएका हुन् र ?

मभित्र धड्किरहेको शक्ति, तिमीलाई थाहा छ ?
जसले मलाई झङ्कृत गर्छ र, मेरो आँखीभौँमा रेखा खिचिदिन्छ
के तिमीले मेरो नाडीमा बज्ने ढोलको आवाजजस्तो चाल सुन्न सक्छौ ?

मलाई थाहा छ, मेरो उदासी तिमीले सहन सक्ने धैर्यभन्दा बढी छ
तिमी त केवल मेरो छाला मुनिको काउकुतीजस्तो हुन चाहन्छौ
मलाई माफ गर, तिमीले केही बिर्सिएका छौ
त्यो जादू, जो सम्पूर्ण रूपमा म आफै हुँ ।

Authors

अगाथा अडुरो

लेखक परिचय पेसाले स्वास्थ्यकर्मी तथा सामुदायिक विकासमा संलग्न नाइजेरियन कवि अगाथा अड'रोको द इन्च्यान्टिङ एन्ड अदर पोएम्स कविता सङ्ग्रह प्रकाशित छ । उहाँका कविताहरू महिला मुद्दा केन्द्रित छन् ।

View all posts